I am only the good person, is the ego only

I am a good person is ok
But I am only the good person,
is the ego only.

 

The person, blind by intoxicated ego is not able to see, to understand the TRUTH.

13178737_1016012028466829_1337438422805239212_n

The base of spirituality is egoless state. If you become free from ego, then only, the base of spirituality is created. The ego is also problematic in normal life. The Ego is the reason of all Worldly disputes, all fights, all quarrels. To survive in the society, somewhat Ego is required. If the person has no ego, he becomes friends to the whole world. The whole world become the friend of that person. He or she doesn’t need ego to live. And such many egoless saints, munis, Mahatmas have been lived. A fool also lives with the pride. He or she is not ready to be thankful to any person. so there is no point about normal people.

 

Now the point is which type of ego exist ?

The ego of money, the ego of power, the ego of knowledge, the ego of  muscle power. The ego of Intelligence, the ego of good work done. Such person thinks that nobody is able to do this work other than him. Some people have ego of good speech. They are able to speak flowlessly. They are able to create poetry. There able to write good novels. And such many types of egos are manifested in some of the forms, knowingly or unknowingly.

 

And if someone praises, then they are inflated by the praises. Many times, if we draw his attention to his ego or his egoistic behaviour then he is disturbed. Becomes angry and try to prove that he is not egoistic. In actual reality, nobody is able to accept the truth. Only the rare person can accept the truth, can accept their faults. Otherwise most persons feel themselves as having good personality. The faults maybe with another. But I may never have any fault. I can never mistake. This is the common mindset.  In short,  if we did something new,  then we feel that  people should appreciate, should make a point of  this work, they should  congratulate, they should notice me. And if nobody  draws attention,  then, then ego starts bursting. By hook or crook, they try to draw attention of people, to this novel work, then only mental satisfaction comes.

 

The story of a grandma, who burnt his her hut to show his golden bangles. Once upon a time a grandma bought a pair of Golden Bangles from her lifetime savings. She returned home with this beautiful bangles. But nobody listened to her. Nobody saw the bangles. While working, she started showing bangles, She started ringing the Bengal. While washing clothes, why cleaning the utensils, she made all efforts, that somebody will appreciate, somebody will praise her beautiful bangles. But nobody had noticed, did not say any good words fir her bangles. So she became angry. In angriness, she did some make mistake. And then by her mistake, the fire caught up her hut. Her hut started burning. All people came to put off the fire. All people came with water to put off fire. They tried to save all her belongings out of the hut. Then somebody saw her bangles. And told, “what a beautiful bangles, what a beautiful Golden Bangles, when did you bought it ? ” So the grandma uttered, ” Oh,  if you have noticed this 10 minute earlier, then this hut might have not burnt. ”

 

The ego comes out in several forms. If you are doing Sadhana, if you are Sadhak, then we should understand the ego of others and we should satisfy their ego.

 

Why should we break ego of anyone ? Remember, there are many persons who will destroy his ego, You don’t do it.

 

from Book Sakshibhav

 

www.facebook.com/siddhyog

 

હું સારો વ્યક્તિ છું,
એનો વાંધો નથી,
પણ હું જ સારો વ્યક્તિ છું,
એ નર્યો અહંકાર છે

 

અહંકાર ની હવા થી ફૂલાયેલ વ્યક્તિ નશામાં અંધ હોય છે. સત્ય દેખી, સમજી શકતો નથી.

13151859_1016013041800061_1005480635731366815_n

સાધના જગતનો પાયો તો જ બંધાય કે જીવનમાંથી અહંકાર શૂન્ય થાય. જગતમાં બધા ઝઘડા,કંકાસ,કજિયાનું કારણ અહંકાર છે. સંસારમાં જીવવા માટે પણ થોડા અહંકારની જરૂર છે. જો કે શૂન્ય થઈ ગયેલી વ્યક્તિ તો સંસારનો મિત્ર છે. તેને જીવનમાં જરા જેટલા અહંકાર ની જરૂર પડતી નથી. અને આવા અહંકાર શૂન્ય અવસ્થામાં આપણા  ઘણા સંતો મહંતો ને મહાત્માઓ જીવી ગયા છે. એક  સામાન્ય તણખલું પણ અભિમાન લઈને ફરે છે, કોઈનો આભાર માનવા તૈયાર નથી ! ત્યા બીજાની વાત ક્યાં કરવી ?

 

તો હવે પ્રશ્ન એ આવે છે કે માણસને  અહંકાર શેના શેના  હોય છે? ધનનો અહંકાર હોય છે. કોઈને સત્તાનો  અહંકાર હોય છે. કોઈને વિદ્યાનો  અહંકાર હોય છે. કોઈને બળનો અહંકાર  હોય છે. તો કોઈને બુદ્ધિનો અહંકાર હોય છે. કોઈને પોતે કરેલા કામનો અહંકાર હોય છે. તે તો એમજ માને છે કે મારા વગર,બીજો કોઈ આ કામ કરી શકે નહી. કોઈને વાણીનો અહંકાર હોય છે. પોતે સરસ સુંદર છટાદાર બોલી શકે છે. કાવ્ય રચના કરી શકે છે. સરસ નવલકથા લખી શકે છે અને આ બધા જ અહંકાર કોઈને કોઈ સ્વરૂપે જાણે અજાણે વ્યક્ત થઇ જાય છે.

 

અને એમાંય કોઈ પ્રશઁસા કરે તો ફુલાઈ ને ફાળકો થઈ જાય છે. ઘણી વાર તો આપણે    અહંકારી વ્યક્તિનું ધ્યાન તેના અહંકારી વર્તન તરફ દોરીએ તો તે  છઁછેડાઈ પડે છે. ગુસ્સે થઈ જાય છે. અને સાબિત કરવા પ્રયત્ન કરે છે કે હું અહંકારી નથી.

 

હકીકતમાં સત્યનો સ્વીકાર કોઈ વિરલા જ કરી શકે છે. કોઈક જ એવા છે કે જે પોતાનો દોષ જાણે અને કબુલ કરે છે. નહિ તો વ્યક્તિ પોતાને સર્વગુણસંપન્ન માને છે. બીજામાં  કોઈ ને કોઈ ખામી હોઈ શકે, પણ મારામાં તો કોઈ ખામી ન હોઈ શકે.

 

ટૂંકમાં,આપણે કંઈ નવું કામ કર્યું હોય,ત્યારે મનમાં થાય છે કે લોકો મારા આ નવા કામની નોંધ લે. અને મને શાબાશી આપે. મારી પ્રશઁસા કરે અને જો કોઈ નોંધ ન લે તો અહંકારની કૂદાકૂદ વધી જાય છે. ગમે તેમ કરીને  લોકોને આ નવીન કામની નોંધ લેવરાવીએ ત્યારે જ મનમાં સંતોષ થાય છે.

 

મને એક વાત યાદ આવે છે. અમારી બાજુમાં ઝુંપડી બનાવીને એક ડોસીમા રહેતા હતા. ગરીબ ડોસીમા પારકા કામ કરે,વાસણ માંજે, કપડાં ધુવે, પોતા કરે અને પોતાનો જીવનનિર્વાહ કરે.

 

જે ઘેરે જાય ત્યાં શેઠાણીઓ હાથમાં સોનાની બંગડી પહેરીને ફરે. ડોસીમાને પણ થાય કે મારી પાસે પણ આવી બે સોનાની બંગડી હોય તો કેવું સારું.આ માટે તેણે કરકસર કરીને,બે ત્રણ વર્ષે બે સોનાની બંગડી અધ્યતન, સારી ફેશનવાળા ઘાટની બનાવી. અને તે સોનાની બંગડી પહેરી ને ડોસીમા તો  ઢામ વાસણ,કપડાં ધોવા ગયા. કપડાં ધોતા જાય અને  બંગડીવાળા હાથ ઊંચે કરતા જાય જેથી કોઈની નજર બંગડી પર પડે અને પુંછે કે હે! ડોસીમા આ બંગડી તમે કયારે ઘડાવી. અમને તો ખબર જ નથી? ઘાટ પણ કેટલો સરસ છે.

 

પરતું આખો દિવસ ગયો કોઈએ તેને આવું પૂછ્યું જ નહિ. કારણ કે   સૌ પોતપોતાના કામમાં મશગુલ હતા. ડોસીમા તરફ કોઈનું ધ્યાન જ ન હતું. પણ ડોસીમાનો અહંકાર કુદાકૂદ કરે.

 

એમ કરતા કરતા રાત પડી  અને કોઈએ ડોસીમાએ પહેરેલી બંગડીની કોઈએ નોંધ પણ ન લીધી. હવે શું કરવું. આખરે લોકોનું ધ્યાન દોરવા માટે ડોસીમાએ  એક આઈડિયા કર્યો. તેણે પોતાની ઝુંપડી સળગાવી. ઝુંપડી તો ઘાસ પાંદડાની બનાવેલી હતી. ભડભડ બળવા માંડી. ગામના લોકો ડોલ ભરી ભરીને ડોસીમાની ઝુંપડી ઢારવા પ્રયત્ન કરવા માંડયા. તેમાં એક બહેન પણ હતા, તેઓ પણ એક ડોલ પાણી લાવીને ડોસીમાની ઝુંપડી પર નાખ્યું. અને આગ બુઝાતાં બુઝાતાં ચમકારો થયો અને બેનની નજર આ જ વખતે ડોસીમાની સોનાની બંગડી પર પડી અને તેનાથી સ્વાભાવિક રીતે  પુછાઈ ગયું ” અરે! ડોસીમા આ સોનાની બંગડી કયારે કરાવી ? મારુ તો ધ્યાન જ નથી. તેનો તો ઘાટ સરસ છે. તેની ડિઝાઇન સરસ છે.”

 

અને ડોસીમા ખુશ ખુશ થઈ ગયા. પણ તેને અંતરમાં એક  દુઃખ થયું. તેણે તે બેનને વાત કરી “જો આ વાત દસ મિનિટ વહેલી કરી હોત તો હું મારી ઝુંપડીને ન સળગાવત.”

 

આમ,અહંકાર અનેક સ્વરૂપે બહાર આવે છે. એટલે આપણે સાધક હોઈ,સાધના કરતા હોઈએ તો સામાના  અહંકાર જાણીને તેને સંતોષ આપવો જોઈએ.

 

શા માટે કોઈનો અહંકાર તોડવો જોઈએ. હંમેશા યાદ રાખવું કે શેરને માથે સવા શેર હોય જ છે.     🙏🏻હરી ૐ તત્ સત્…🙏🏻

 

સાક્ષીભાવ પુસ્તક માંથી

Comments are closed.